Amerika is de Verenigde Naties zoveel geld schuldig, dat het dreigt zijn stemrecht in de Algemene Vergadering te verliezen. De Amerikaanse regering weigert te betalen, omdat de volkerenorganisatie door Washington wordt gezien als een krankzinnig bureaucratische, corrupte, politiek bevooroordeelde en geldverslindende organisatie. Omdat de VS, met zowat een derde van de totale contributie, veruit de grootste betaler is, dreigt voor de VN de financiële ondergang. 

Nee, we hebben het niet over de regering-Trump, maar over die van Bill Clinton, in de late jaren negentig. De Republikeinse senator Jesse Helms leidt een campagne in het Congres om de VN niet eerder te betalen dan als er drastisch wordt gereorganiseerd en gesaneerd. Het gaat niet alleen om geld, maar om ware aberraties. Zo zit Iran in die periode in het uitvoerend bestuur van de Commissie voor de Status van Vrouwen en Meisjes.  Hoeveel gekker kan het worden? In 2001, als George Bush net aan het bewind is, onderhandelt een Democratische senator met succes een deal uit waarmee de Amerikaanse bijdrage met twaalf procent omlaaggaat. Die senator heet Joe Biden. 

Het is niet de eerste grote clash tussen Amerika en de VN. In de jaren tachtig weigert Ronald Reagan gedurende zowat zijn hele achtjarige presidentschap de Amerikaanse contributie te betalen, met dezelfde argumenten: verkwisting, politiek gedram, corruptie en een idioot hoge rekening. Pas in 1988 komt hij tot een betalingsregeling. In termijnen, als extra zout in de wond. 

De kritiek op de VN is misschien het best uitgedrukt door John Bolton, ooit tijdelijk Amerikaans ambassadeur bij de VN. ‘Het secretariaatsgebouw in New York heeft 32 verdiepingen,’ zegt hij. ‘Als daar tien verdiepingen afgingen zou het geen enkel verschil maken.’ Officieel sprak de diplomatieke wereld er schande van, maar heel wat woordvoerders waren het met Bolton eens – uiteraard anoniem. 

Het verschil met Donald Trump is hooguit dat hij er een schepje bovenop doet. Hij vindt het hele instituut VN woke, en Amerika is volgens hem geen pinautomaat voor politieke drammers. Amerika mag dan als grootste economie het meeste betalen, maar de op één na grootste economie, China, betaalt maar vijf procent. Trouwens, China is ook wanbetaler, evenals Mexico, Saoedi-Arabië, Venezuela. In totaal is op dit moment nog maar van 60 van de 193 landen  de contributie binnen. 

Trump is wel veel drastischer. Hij stapte al uit 31 VN-organisaties en is duidelijk, zoals altijd, uit op een deal. Tegen een zeer drastische korting draait hij op een bepaald moment wel bij, want in de vergaderhal wil hij zijn stem wel laten horen. Misschien moet hij eens met Joe Biden bellen. Die bewees in 2001 dat hij met de VN uitstekend kan onderhandelen.

 

Amerika is de Verenigde Naties zoveel geld schuldig, dat het dreigt zijn stemrecht in de Algemene Vergadering te verliezen. De Amerikaanse regering weigert te betalen, omdat de volkerenorganisatie door Washington wordt gezien als een krankzinnig bureaucratische, corrupte, politiek bevooroordeelde en geldverslindende organisatie. Omdat de VS, met zowat een derde van de totale contributie, veruit de grootste betaler is, dreigt voor de VN de financi&euml;le ondergang.&nbsp;
Nee, we hebben het niet over de regering-Trump, maar over die van Bill Clinton, in de late jaren negentig. De Republikeinse senator Jesse Helms leidt een campagne in het Congres om de VN niet eerder te betalen dan als er drastisch wordt gereorganiseerd en gesaneerd. Het gaat niet alleen om geld, maar om ware aberraties. Zo zit Iran in die periode in het uitvoerend bestuur van de Commissie voor de Status van Vrouwen en Meisjes.&nbsp; Hoeveel gekker kan het worden? In 2001, als George Bush net aan het bewind is, onderhandelt een Democratische senator&nbsp;<a href="https://www.cfr.org/articles/funding-united-nations-what-impact-do-us-contributions-have-un-agencies-and-programs">met succes een deal</a>&nbsp;uit waarmee de Amerikaanse bijdrage met twaalf procent omlaaggaat. Die senator heet Joe Biden.&nbsp;
Het is niet de eerste grote clash tussen Amerika en de VN. In de jaren tachtig weigert&nbsp;<a href="https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1988-09-14-mn-1896-story.html">Ronald Reagan</a>&nbsp;gedurende zowat zijn hele achtjarige presidentschap de Amerikaanse contributie te betalen, met dezelfde argumenten: verkwisting, politiek gedram, corruptie en een idioot hoge rekening. Pas in 1988 komt hij tot een betalingsregeling. In termijnen, als extra zout in de wond.&nbsp;
De kritiek op de VN is misschien het best uitgedrukt door&nbsp;<a href="https://www.nytimes.com/2018/03/23/opinion/john-bolton-un-united-nations.html">John Bolton</a>, ooit tijdelijk Amerikaans ambassadeur bij de VN. &lsquo;Het secretariaatsgebouw in New York heeft 32 verdiepingen,&rsquo; zegt hij. &lsquo;Als daar tien verdiepingen afgingen zou het geen enkel verschil maken.&rsquo; Officieel sprak de diplomatieke wereld er schande van, maar heel wat woordvoerders waren het met Bolton eens &ndash; uiteraard anoniem.&nbsp;
Het verschil met Donald Trump is hooguit dat hij er een schepje bovenop doet. Hij vindt het hele instituut VN woke, en Amerika is volgens hem geen pinautomaat voor politieke drammers. Amerika mag dan als grootste economie het meeste betalen, maar de op &eacute;&eacute;n na grootste economie, China, betaalt maar vijf procent. Trouwens, China is ook wanbetaler, evenals Mexico, Saoedi-Arabi&euml;, Venezuela. In totaal is op dit moment nog maar van&nbsp;<a href="https://apnews.com/article/un-us-financial-crisis-billions-trump-04ce06cd9c1744e6a2ae907427251583">60 van de 193 landen</a>&nbsp;&nbsp;de contributie binnen.&nbsp;
Trump is wel veel drastischer. Hij stapte al uit 31 VN-organisaties en is duidelijk, zoals altijd, uit op een deal. Tegen een zeer drastische korting draait hij op een bepaald moment wel bij, want in de vergaderhal wil hij zijn stem wel laten horen. Misschien moet hij eens met Joe Biden bellen. Die bewees in 2001 dat hij met de VN uitstekend kan onderhandelen.
&nbsp;

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.

De Wereld | BNR

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.