Misschien wel het meest opvallende detail van de 81e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is het isolement waarin Donald Trump zichzelf heeft gewurmd. Je krijgt het gevoel dat hij alleen nog kennissen en vijanden heeft – geen vrienden, al noemt hij leiders van andere landen routinematig ‘een goed vriendje van me’. Bijvoorbeeld Xi Jinping.

Xi wordt vandaag door Trump met alle egards ontvangen voor een driedaags staatsbezoek. De kans dat ze echte doorbraken bereiken is minimaal. Over heffingen komt er wellicht een akkoord omdat Amerika niet buiten schaarse Chinese aardmetalen kan, over het doorontwikkelen van AI zijn ze het eens, maar voor een steuntje in de rug bij de oorlogen in het Midden-Oosten en Oekraïne hoeft Trump niet op Xi te rekenen. De hoge brandstofprijs vindt Xi een probleem dat Trump zelf heeft gecreëerd, dus die lost het dan zelf ook maar op. Dat Trump een tik krijgt op de midterm verkiezingen vindt Xi stiekem goed nieuws, maar op een dictator die zelf geen last heeft van hinderlijke complicaties zoals verkiezingen, maakt het weinig indruk.

Het opmerkelijke van het staatsbezoek is dat de VN-jaarvergadering erdoor in de schaduw komt. Behalve de toespraak van Trump gisteren, komt het erop neer dat de grote mogendheden niet echt zin hebben in het VN-circus, en dus een beetje voor spek en bonen meedoen. Xi is er niet bij, evenmin als premier Modi van India en president Ramaphosa van Zuid-Afrika, Macron is er maar één dag.

Een evergreen-onderwerp als de hervorming van de Veiligheidsraad – dat al decennialang op de agenda staat – wordt weer een jaartje doorgeschoven, kwesties als mensenrechten, milieu en gender blijven de hartelijke steun krijgen van een groep goedwillende landen, zoals Nederland. Maar een fundamenteel initiatief zoals jaren geleden de millenniumdoelstellingen – waaronder schoon drinkwater, vermindering van de honger, beter onderwijs – is eigenlijk alleen geslaagd in grote Aziatische landen, zoals India en China. In Afrika wil het maar niet lukken.

Veel staatshoofden, regeringsleiders en bewindslieden doen deze week enorm hun best, en hopen met bijeenkomsten langs de zijlijn de aandacht naar zich toe te trekken. Maar de grote vraag blijft of Xi en Trump vrijdag, aan het eind van het staatsbezoek, samen een persconferentie geven, of Trump alleen, of helemaal niet. Want daaruit kunnen we zien hoe het er met de wereld voor staat. En hoe het staat met het isolement van de Amerikaanse president.

Misschien wel het meest opvallende detail van de 81e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is het isolement waarin Donald Trump zichzelf heeft gewurmd. Je krijgt het gevoel dat hij alleen nog kennissen en vijanden heeft &ndash; geen vrienden, al noemt hij leiders van andere landen routinematig &lsquo;een goed vriendje van me&rsquo;. Bijvoorbeeld Xi Jinping.
Xi wordt vandaag door Trump met alle egards ontvangen voor een driedaags staatsbezoek. De kans dat ze echte doorbraken bereiken is minimaal. Over heffingen komt er wellicht een akkoord omdat Amerika niet buiten schaarse Chinese aardmetalen kan, over het doorontwikkelen van AI zijn ze het eens, maar voor een steuntje in de rug bij de oorlogen in het Midden-Oosten en Oekra&iuml;ne hoeft Trump niet op Xi te rekenen. De hoge brandstofprijs vindt Xi een probleem dat Trump zelf heeft gecre&euml;erd, dus die lost het dan zelf ook maar op. Dat Trump een tik krijgt op de midterm verkiezingen vindt Xi stiekem goed nieuws, maar op een dictator die zelf geen last heeft van hinderlijke complicaties zoals verkiezingen, maakt het weinig indruk.
Het opmerkelijke van het staatsbezoek is dat de <a href="https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2026/sep/21/trump-deportation-deals">VN-jaarvergadering</a>&nbsp;erdoor in de schaduw komt. Behalve de <a href="https://www.independent.co.uk/news/world/americas/us-politics/trump-unga-speech-iran-war-b3053523.html">toespraak van Trump</a> gisteren, komt het erop neer dat de grote mogendheden niet echt zin hebben in het VN-circus, en dus een beetje voor spek en bonen meedoen. Xi is er niet bij, evenmin als premier Modi van India en president Ramaphosa van Zuid-Afrika, Macron is er maar &eacute;&eacute;n dag.
Een evergreen-onderwerp als de hervorming van de Veiligheidsraad &ndash; dat al decennialang op de agenda staat &ndash; wordt weer een jaartje doorgeschoven, kwesties als mensenrechten, milieu en gender blijven de hartelijke steun krijgen van een groep goedwillende landen, zoals Nederland. Maar een fundamenteel initiatief zoals jaren geleden de millenniumdoelstellingen &ndash; waaronder schoon drinkwater, vermindering van de honger, beter onderwijs &ndash; is eigenlijk alleen geslaagd in grote Aziatische landen, zoals India en China. In Afrika wil het maar niet lukken.
Veel staatshoofden, regeringsleiders en bewindslieden doen deze week enorm hun best, en hopen met bijeenkomsten langs de zijlijn de aandacht naar zich toe te trekken. Maar de grote vraag blijft of Xi en Trump vrijdag, aan het eind van het staatsbezoek, samen een persconferentie geven, of Trump alleen, of helemaal niet. Want daaruit kunnen we zien hoe het er met de wereld voor staat. En hoe het staat met <a href="https://www.washingtonpost.com/politics/2026/09/21/trump-speak-un-host-chinese-leader-has-alienated-allies/">het isolement</a> van de Amerikaanse president.

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.

De Wereld | BNR

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.