Waarover ging het ook alweer, toen het duo Netanyahu-Trump besloot Iran binnen te vallen? Ze hadden vijf doelstellingen: het liquideren van het leiderschap, het bevrijden van de bevolking van het juk van de staatsterreur, het uitschakelen van het nucleaire programma, het vernietigen van het arsenaal aan ballistische raketten en het garanderen van de vrije doorgang voor de scheepvaart. Hoe ze het ook formuleren en elkaar de schuld geven, geen van die doelstellingen is bereikt. Bibi en Donald zijn mega-losers, en Iran laat ze door een hoepeltje springen. 

Het nieuwe leiderschap is minstens zo wreed als het oude. Deze week werden twee jonge mannen, beschuldigd van gewelddadige oppositie, in Isfahan opgehangen, het topje van een ijsberg, want liquidaties van tegenstanders zijn routine. De losers dachten dat het Iraanse volk na de moord op het oude leiderschap massaal zou opstaan om de macht over te nemen. Zoals New York Times columnist Thomas Friedman schreef: ‘als je iemand in Beiroet of Teheran wil laten vermoorden, bel dan de Mossad. Als je de politieke en sociale trends in Beiroet of Teheran wilt begrijpen, bel dan vooral niet met de Mossad.’ 

In een inmiddels achterhaald ‘memorandum of understanding’ stond dat tijdens een staakt-het-vuren van twee maanden zou worden onderhandeld over het nucleaire programma, en de zeggenschap over de Straat van Hormuz zou nader worden besproken, maar vooralsnog kon de scheepvaart doorgaan. Niet dus. Er zijn twee vaarroutes, een langs de kust van Iran, en de andere langs Oman. Schepen die de Oman-route kozen werden door Iran beschoten. De boodschap was een variant op de Ford-reclame uit 1914: je kunt elke kleur auto kiezen zolang het maar zwart is. In dit geval: iedereen mag zijn eigen route kiezen, zolang het maar de Iraanse is. 

De losers hebben vergelijkbare problemen: ze staan voor erop-of-eronder verkiezingen. Israëliërs en Amerikanen zijn het met elkaar eens dat hun leiders de oorlog tegen Iran hebben verloren, spectaculaire budgetten erdoor te hebben gejast, hun wapenvoorraden hebben gekannibaliseerd en kiezers in hun eigen partijen van zich hebben vervreemd. Amerikanen zijn woedend vanwege de idiote benzineprijs, Israëliërs zijn woedend omdat hun premier maar twee bezoekjes heeft afgelegd aan de nabestaanden van de 1200 vermoorde landgenoten op 7 oktober, maar wel helemaal naar Washington vliegt voor de uitvaart van senator Lindsey Graham. En nog steeds met de pretentie van ‘mr Security.’ 

Als Netanyahu wil doorvechten staat hij alleen, want Trump doet niet meer mee. Trump wil het liefst een Amerikaans vertrek bespoedigen, onder het bekende mantra ‘declare victory and leave.’ Want uiteindelijk is die vrije doorgang door Hormuz voor de VS niet van belang. Amerika importeert geen olie. Dus is het niet zijn probleem, maar het onze.

Waarover ging het ook alweer, toen het duo Netanyahu-Trump besloot Iran binnen te vallen? Ze hadden vijf doelstellingen: het liquideren van het leiderschap, het bevrijden van de bevolking van het juk van de staatsterreur, het uitschakelen van het nucleaire programma, het vernietigen van het arsenaal aan ballistische raketten en het garanderen van de vrije doorgang voor de scheepvaart. Hoe ze het ook formuleren en elkaar de schuld geven, geen van die doelstellingen is bereikt. Bibi en Donald zijn mega-losers, en Iran laat ze door een hoepeltje springen.&nbsp;
Het nieuwe leiderschap is minstens zo wreed als het oude. Deze week werden twee jonge mannen, beschuldigd van gewelddadige oppositie,&nbsp;<a href="https://www.jpost.com/middle-east/iran-news/article-903874">in Isfahan opgehangen</a>, het topje van een ijsberg, want liquidaties van tegenstanders zijn routine. De losers dachten dat het Iraanse volk na de moord op het oude leiderschap massaal zou opstaan om de macht over te nemen. Zoals New York Times columnist Thomas Friedman schreef: &lsquo;<a href="https://www.nytimes.com/2026/07/21/opinion/trump-netanyahu-putin-war.html?searchResultPosition=2">als je iemand in Beiroet of Teheran wil laten vermoorden, bel dan de Mossad</a>. Als je de politieke en sociale trends in Beiroet of Teheran wilt begrijpen, bel dan vooral niet met de Mossad.&rsquo;&nbsp;
In een inmiddels achterhaald &lsquo;memorandum of understanding&rsquo; stond dat tijdens een staakt-het-vuren van twee maanden zou worden onderhandeld over het nucleaire programma, en de zeggenschap over de Straat van Hormuz zou nader worden besproken, maar vooralsnog kon de scheepvaart doorgaan. Niet dus. Er zijn&nbsp;<a href="https://www.seatrade-maritime.com/security/strait-of-hormuz-ship-transits-two-routes-two-sets-rules">twee vaarroutes</a>, een langs de kust van Iran, en de andere langs Oman. Schepen die de Oman-route kozen werden door Iran beschoten. De boodschap was een variant op de Ford-reclame uit 1914: je kunt elke kleur auto kiezen zolang het maar zwart is. In dit geval: iedereen mag zijn eigen route kiezen, zolang het maar de Iraanse is.&nbsp;
De losers hebben vergelijkbare problemen: ze staan voor erop-of-eronder verkiezingen. Isra&euml;li&euml;rs en Amerikanen zijn het met elkaar eens dat hun leiders de oorlog tegen Iran hebben verloren, spectaculaire budgetten erdoor te hebben gejast, hun wapenvoorraden hebben gekannibaliseerd en kiezers in hun eigen partijen van zich hebben vervreemd. Amerikanen zijn woedend vanwege de idiote benzineprijs, Isra&euml;li&euml;rs zijn woedend omdat hun premier maar twee bezoekjes heeft afgelegd aan de nabestaanden van de 1200 vermoorde landgenoten op 7 oktober, maar wel helemaal naar Washington vliegt voor de uitvaart van senator Lindsey Graham. En nog steeds met de pretentie van &lsquo;mr Security.&rsquo;&nbsp;
Als Netanyahu wil doorvechten staat hij alleen, want Trump doet niet meer mee. Trump wil het liefst een Amerikaans vertrek bespoedigen, onder het bekende mantra &lsquo;declare victory and leave.&rsquo; Want uiteindelijk is die vrije doorgang door Hormuz voor de VS niet van belang. Amerika importeert geen olie. Dus is het niet zijn probleem, maar het onze.

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.

De Wereld | BNR

Bernard Hammelburg brengt je scherpe analyses over de internationale politiek.