Met al dat wapengekletter hoor je fondsmanagers de afgelopen weken kreunen. Van het commentariaat van de Financial Times tot subreddit WallStreetBets. Van hedgefondsen uit New York, tot die ene beginner die net is vertrokken bij de bank en een stel rijke vrienden heeft overgehaald een paar miljoen in zijn fonds te plempen.

Het is niet zo dat klanten meteen wegrennen. Die kennen hun pappenheimers inmiddels ook wel. Maar toch is het nooit leuk om je prachtige ideeën onder druk te zien staan in een markt die steeds meer gedreven wordt door één evenement. 

Je moet het wéér uitleggen: ja, de S&P 500 is zo'n anderhalf procent gedaald sinds het begin van de aanvallen op Iran. Ja, ook die belegging van ons die er niks mee te maken heeft. Nee, we weten niet hoe dit precies verloopt, maar trachten in onze communicatie met u een quasi-geïnformeerde houding aan te nemen die het doet lijken alsof we er bovenop zitten. Terwijl iedereen wel begrijpt dat je geen tonnen uitgeeft aan diplomatieke voorkennis van overbetaalde consultants.

En daarna zucht je weer even, want die bedrijven die je kocht zijn nog even prachtig, of prachtig geprijsd, of allebei. Althans, laten we het hopen, want anders heb je niet zoveel te zoeken op kantoor.

Het punt van het verslaan van een index is dus niet dat je de beste ideeën hebt. 

Nee, daar begint het pas. Het spel draait om het verkrijgen van tijd van je klanten om die ideeën hun werk te laten doen.

Laten we dat eens illustreren met een werkelijk prachtige paper uit 2017, geschreven door Wes Gray, oprichter van Alpha Architect. De titel maakt de conclusie vrij duidelijk:

Even God Would Get Fired as an Active Investor.

Want voorwaar, ik zeg u: zelfs een almachtig wezen heeft moeite met het inzetten van alwetendheid op de financiële markten. Dat komt door de klanten en door toezichthouders. Want allereerst moet je een periode kiezen om over te beleggen.

Je kan natuurlijk de best presterende aandelen van de laatste 30 jaar pakken en lekker 30 jaar blijven zitten. Grapjas. Als je Hansen Natural in 1994 koopt mag je nog acht jaar wachten totdat het blikje Monster Energy uitgevonden wordt, en tot 2012 voordat de naam op de gevel verandert in Monster Beverage. Ondertussen vertelt je klant het hele dorp dat jij nooit wat verkoopt en dat je wel erg vaak dalingen mee maakt.

Je kiest dus liever periodes van vijf jaar, waarna je je hele portefeuille herbalanceert op de best presterende aandelen van de komende vijf jaar. Het mooie van een portefeuille met de best presterende aandelen over elke vijfjaarlijkse periode is namelijk dat het de best presterende portefeuille is over elke vijfjaarlijkse periode. Laat er geen twijfel bestaan over de voorzienigheid van goddelijke voorkennis.

Als jij dat van 1 januari 1927 t/m 31 december 2016 vol had gehouden, was je portefeuille gemiddeld met iets meer dan 29 procent per jaar gegroeid. Dat is fijn natuurlijk, met dien verstande dat je al je klanten was verloren tussen 1929 en 1932, vanwege een portefeuilledaling van meer dan 75 procent in diezelfde periode.

En daar houdt het niet op. De crisis van 2008, het barsten van de internetbubbel, de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog, Zwarte Maandag 1987, Fedbaas Paul Volcker die effekes de rentes naar de maan schiet eind 1979: je maakt nogal wat mee, ook met de door de Almachtige gekozen best presterende aandelen van elke vijfjaarlijkse periode.

Goed. We maken het mooier.

De Lieve Heer weet ook wat er het hardste daalt, elke vijf jaar. Shorten is zo geen hachelijke bezigheid meer, maar een ritje in een achtbaan die nooit omhoog hoeft te worden gesleept. Je hoort nooit het zenuwslopende rikketikketik van de Python, enkel het geschreeuw van die eerste versnelling richting de loopings!

Dus je koopt de best presterende aandelen én je wedt tegen de allergrootste troep, over elke vijfjaarlijkse periode.

Je gemiddelde portefeuillegroei per jaar stijgt naar 46 procent. Met zulke cijfers bezit je voor je het weet Neptunus, voorzover je jezelf als almachtig wezen al niet de uitvinder van het ijskoude hemellichaam hebt genoemd.

Maar of je nog klanten bezit na dezelfde rit van 1927 t/m 2017, is de vraag. Want jij bent misschien beleggingsBoeddha himself, maar jouw klanten zijn dat niet. Dus die kiezen gewoon de S&P 500 als maatstaf. En zelfs met zo'n goddelijke long-short portefeuille verslaat de S&P jou in meer dan 20 van de beleggingsjaren. Soms met meer dan 50 procent.

Auw.

Het illustreert de moeite die het kost om niet alleen actief te beleggen, maar ook je klanten te behouden terwijl je dat doet.

Aan de andere kant: als zelfs Gandalf het niet beter had gedaan als klantenmanager dan jij, moet je je misschien afvragen of je wel realistische doelen stelt als je als fondsmanager alle klanten tracht te behouden elk jaar.

Laten we maar afsluiten met een disclaimer voor de gelovige medemens, die een beursnerdje uit Ermelo toch ook niet onbediend wil laten. Om Alpha Architect te citeren:

'We mean no offense by the use of the term and this could be construed as a single deity, multiple deities, or whatever fulfills your definition of an entity or concept that is all powerful and all knowing.'

Beursnerd en Beursnerd XL 

Iedere werkdag iets na elf uur werpt de Beursnerd in gesprek met presentator Thomas van Zijl een blik op de AEX, waarbij hij of zij de diepgang niet schuwt. Daarnaast is er donderdag om tien voor twaalf een langere beursanalyse. Die neemt Beursnerd XL Jochem Visser voor zijn rekening.