Stel: je bedenkt een spel met papieren kaartjes waarin tovenaars, draken, ridders, ninja's, zombies, piraten, dinosaurussen en de rest het opnemen tegen elkaar. Je voorziet de kartonnen kunstwerkjes van allerlei functies, grappige tekstjes, soms filosofische tekstjes, en je verkoopt er een setje van om mee te spelen.

Mensen vinden dat leuk. Het verkoopt. Dus je maakt er nog een setje van, met een beetje innovatie, misschien een nieuw thema, maar verder wel de vertrouwde functies van beestjes en toverspreuken die de andere speler moeten verslaan. 

Sterker nog, waarom zou je daar stoppen? Hop, we maken een paar setjes per jaar! Want: mensen vinden dat leuk!! Ze gaan er wedstrijden mee spelen die al in de jaren '90 op TV worden uitgezonden, ze gaan de kaarten verzamelen, ze gaan er hele conferenties en festivals mee bouwen, het houdt niet op.

Zelfs de ontwerpers van dit kaartspel veranderen in heuse beroemdheden en rocksterren die zelfs op de website durven te vertellen hoe ze hun vrouw tegenkwamen... het wordt een behoorlijke bende.

Maar wel een winstgevende bende.

Magic: The Gathering is het kroonjuweel van spelbedrijf Hasbro. Dochterbedrijf Wizards of the Coast, eigenaar van Magic, is de belangrijkste reden dat Hasbro een slordige 15 miljard dollar waard is. 'WotC', zoals de fans het liefkozend noemen, is gewoon een cashmachine met gemiddelde operationele winstmarges van 40 procent per kwartaal in de afgelopen vijf jaar, zegt het leukste gedeelte van de Financial Times. Vorig jaar is er voor 1.72 miljard dollar aan Magickaarten over de toonbank gegaan. Tjakka!

Maar is dat dankzij, of ondanks de secundaire markt die fans hebben gebouwd?

Want even terug naar die fans. Die zien dat jij niet elk jaar dezelfde sets aan kaarten uitbrengt. Sommigen van deze kaarten worden dus automatisch heel erg veel geld waard, vooral als jij ooit hebt beloofd dat je bepaalde kaarten nóóit of te nimmer zal herdrukken om bepaalde verzamelaars niet tegen het been te stoten.

Op zich maakt jou dat verder niet heel veel uit. Want je verdient geld op de primaire markt, niet op de secundaire markt. Jij geeft kaarten uit. Je wordt niet beloond om kaarten veel waard te maken op de secundaire markt, is je officiële houding. Je zwijgt 't maar dood, of behandelt de secundaire markt als handige marketing. Een uithangbord waar je niet per se om vroeg, maar wat wel helpt. 

Zeker als de duurste kaart opeens wordt verkocht voor meer dan 5 ton, omdat er op het plastic omhulsel dat de waarde moet behouden zelfs een handtekening neer is gezet door een overleden schilder die verantwoordelijk was voor de afbeelding op de kaart. Reuring! Gratis pers! Dank, zeggen de mensen van de marketing.

Onofficieel is die houding alleen een beetje vreemd.

Er zijn mensen op aarde die rustig een paar creditcards inzetten om puur te investeren in kaarten. Detailhandels reageren ook op dat gedrag. Er is zelfs langharig tuig in de VS dat rustig even een YouTube-video schiet waarin uitgelegd wordt dat je 'HUGE RETURNS' kan verdienen door Magickaarten te kopen.

(Er is een marktfilosofisch essay te schrijven over de relatieve merites van Magickaarten versus Rolexen, Ferrari's en goudbaren, maar de afdronk is: wat de geïnformeerde gek ervoor geeft.)

Moederbedrijf Hasbro doet net alsof ze dit niet zien. Maar soms brengen ze kaartensets uit die toevallig grotendeels bestaan uit kaarten die duur zijn op de secundaire markt. Soms doen ze dat zelfs voor een prijs die verdraaid veel lijkt op de prijzen van de secundaire markt.

En soms beginnen ze opeens veel meer sets per jaar te drukken, of gaan ze opeens samenwerkingen aan met allerlei winstgevende franchises zoals Teenage Mutant Ninja Turtles, Avatar: the Last Airbender, Warhammer 40K, enzovoort.

Laten we zeggen dat dat de kaartenmarkten enigszins verwatert. Maar is dat erg?

Enter Bank of America. 

U bent de kip met de gouden eieren aan het slachten door uw eigen spelletje en zijn markten te verzadigen met teveel kaartensets, schreef een boze analist in 2022.

Hup. Aandeel omlaag. Het verlaagde koersdoel van 42 dollar per aandeel werd zelfs aangetikt. Weg sfeer.

En: everything is securities fraud. Als een aandeel omlaag gaat, en dat mogelijk komt door iets wat het bestuur heeft gedaan, is dat zeker in de VS reden voor een rechtszaak. Claimcultuur, baby!

Dus hop, opeens verscheen er twee weken geleden een rechtszaak.

Onbehoorlijk bestuur, 'unjust enrichment', blabla, maar waar het vooral om draait is dat twee aandeelhouders de mantel van Hasbro aantrekken en zeggen dat hun bedrijf schade heeft geleden van bestuurders die A) teveel kaarten drukten en B) logen over de gevolgen daarvan, tot aan dubieuze berichten over onverkochte kaarten die werden gedumpt op vuilnisbelten in Texas aan toe.

Sterker nog: dit zou de inkoop van eigen aandelen geweld aan hebben gedaan! Het doel daarvan moet altijd zijn om minder voor je eigen bedrijf te betalen dan het waard is, maar als de aandeelprijs kunstmatig hoog werd gehouden door te verzwijgen dat er iets mis ging, betaal je natuurlijk teveel voor je eigen bedrijf.

Maar: is die schade wel geleden?

Oordeel

Zelf.

Hihi! Tough case! Wie aandelen inkocht voor een vermeende hoge prijs lijkt nu in ieder geval een genie.

Misschien oordeelt de rechter dat het bewijs is geleverd voor misleiding van aandeelhouders. Misschien oordeelt de rechter dat die aandeelhouders niet zo moeten zeuren.

We zullen het zien! Maar de conclusie moet zijn dat het moeilijk is om het verband tussen de omzet van Hasbro, het aantal kaartensets per jaar en de secundaire markt te duiden. Vervolgens is het ook moeilijk om te kijken of het bestuur daadwerkelijk loog over de onverkochte kaarten die nog in de garage lagen. En daarna moet de schade die Hasbro daardoor zou hebben geleden nog tastbaar worden gemaakt.

Overigens speelt 'ie al jaren niet meer, maar de favoriete kaart van de beursnerd was altijd Necropotence.

Een kaart waarmee je je eigen levenspunten inzet om meer kaarten te verkrijgen tijdens het spel.

Hmmm.

Beursnerd en Beursnerd XL 

Iedere werkdag iets na elf uur werpt de Beursnerd in gesprek met presentator Thomas van Zijl een blik op de AEX, waarbij hij of zij de diepgang niet schuwt. Daarnaast is er donderdag om tien voor twaalf een langere beursanalyse. Die neemt Beursnerd XL Jochem Visser voor zijn rekening.